Podsumowanie wyzwania październikowego i zapowiedź listopadowego

1 listopada akurat wypada w dosyć ważne święto, dlatego tylko na chwilę przybywam, by podsumować październikową edycję Wyzwania Miejskiego. Jak zwykle udział wzięła nieliczna, ale za to wierna grupa, oto one:

1.       ejotek Piotr Kołodziejczyk "Klępy śpią" - powieść współczesna osadzona w mieście polskim.

2.       anetapzn Nadia Szagdaj "Kroniki Klary Schulz"; Ignacy Karpowicz "Cud" - pierwsza Śląsk, druga - współczesna osadzona w polskim mieście

3.       Nutinka Bahdaj Adam "Telemach w dżinsach"; Karol Bunch "Psie pole" - pierwsza - współczesna polska, druga - Śląsk

4.       Anek7 Monika Szwaja "Jestem nudziarą"; Bogna Ziębicka "Droga do Różan" i "Wiosna w Różanach" - obie powieści współczesne osadzone w polskich miastach
5. makomt - Monika Szwaja "Zapiski stanu poważnego" powieść współczesna osadzona w jednym z polskich miast.

6.       Viv Arne Dahl "Sen nocy letniej" - powieść współczesna osadzona (częściowo) w jednym z polskich miast. Violetta Sajkiewicz Robert Ostaszewski "Sierpniowe kumaki" - trochę zahacza o Śląsk, ale bardziej jest to powieść współczesna osadzona w kilku polskich miastach. (Recenzja jutro).
7. maniaczytania -  "Rodzinnych, ciepłych świąt" Magda Parus
8. Wiki - Piotr Kołodziejczyk "Puść już mnie"; Joanna M. Chmielewska "Karminowy szal" - powieści współczesne osadzone w polskim mieście.

Jeżeli jeszcze o kimś zapomniałam, albo ktoś pragnie się przyłączyć i zostać podsumowanym (nawet jeśli nie czytał danej książki z myślą o wyzwaniu, a na wet Wyzwaniu) to zapraszam do wrzucania linków pod tym postem.

A teraz - co czytamy w tym miesiącu? Muszę przyznać, że coraz trudniej jest mi wymyślać kolejne kategorie, co pokazuje, że wyzwanie zmierza do swojego naturalnego końca. Możliwe, że w listopadzie będzie zatem jeszcze trudniej znaleźć dla siebie wyzwaniową lekturę.

W listopadzie czytamy:

Książkę dziejącą się w jednym z tych miast: Rzeszów, Sandomierz, Białystok

lub

powieść obyczajową osadzona w dowolnym polskim mieście.

Zapraszam zatem do zabawy :) Nowego banera nie mam, proszę tylko o  zmianę linka do tego posta :).

Jesień buja nad Szkocją

Jesienny Edynburg o tyle ma sens, że właściwie całe nasze popularne wyobrażenie o pogodnie w Szkocji sprowadza się do iście jesiennych elementów: wiatru, deszczu i szarych chmur. Tyle tylko, że jesień w Edynburgu McCall Smitha jest, jak cała jego opowieść, bardzo optymistyczna i słoneczna. Za to go lubię, i dlatego w chwilach doła i jesiennej chandry sięgam po kolejne tomy z serii Scotland Street 44.

Miłość buja nad Szkocją zabiera nas z powrotem do pewnej kamienicy w Edynburgu, zamieszkanej przez niezwykle barwny garnitur osobowości. Jednak tym razem sytuacja jest trochę zmieniona – autor pozbył się niektórych postaci, wprowadził w ich miejsce nowe, zaś bohaterowie do teraz marginalni zyskali nieco więcej miejsca i zdołali nam opowiedzieć swoje własne historie. Przede wszystkim nie ma już Bruce’a, którego, jak sam autor twierdzi, nikt nie lubił (to prawda). Jego była współlokatorka, Pat, musi zaś poszukać nowego lokum, w którym spotkają ją pewne niemiłe przygody. Domenika nie będzie w tym tomie zabawiać innych bohaterów ciekawą rozmową, gdyż udaje się do cieśniny Malakka badać społeczność piratów. Do jej mieszkania tymczasowo sprowadza się nieco oschła na pierwszy rzut oka Antonia, która niestety nie zastąpi biednemu, samotnemu Angusowi jego elokwentnej przyjaciółki. Cyryl przeżyje straszną przygodę, Duża Lou się sparzy, zaś Matt dalej będzie próbował stać się mniej ciapowaty. Irene wciąż będzie irytować swoim przemądrzałym charakterem, wspomagając tym niechcący Stuarta do wzmocnienia swojej asertywności. A Bertie, kochany Bertie, odniesie kilka sukcesów, chociaż on wolałby być zwykłym chłopcem.

Ten tom podobał mi się bardziej niż poprzedni. Widać było myśl przewodnią wszystkich historii, które łączyła miłość, choć nie zawsze miłość romantyczna. Czasem będzie ona niespełniona, czasem nieszczęśliwa, czasem będzie to miłość do człowieka, innym razem do psa, do swojej pracy, do samego siebie. Było tu też kilka smutnych chwil, były historie nie zawsze wesołe, chociaż jak zwykle Alexander McCall Smith nawet z szarych, smutnych doświadczeń ludzkich potrafi wykrzesać nadzieję i optymizm na przyszłość. Czytając Miłość buja nad Szkocją sama miałam okazję pobujać trochę w obłokach, unieść się ponad codzienne smutki i spędzić kilka miłych wieczorów w gronie literackich przyjaciół. No i pośmiać się z finału pirackiej przygody.

Moja ocena: 5/6

Alexander McCall Smith Miłość buja nad Szkocją

Wyd. Muza

Warszawa 2011

Książka przeczytana w ramach wyzwania Trójka e-pik (odległy wątek morza/oceanu).

Krakowskie Targi

Blogerzy zbierają się przed spotkaniem z Rutą Sepetys

Dziś trochę  opowiem o moim skromnym udziale w wydarzeniu, którym żyje ostatnio duża część blogosfery, szczególnie tej krakowskiej i śląskiej.

Pani Ruta (pierwsza od lewej) wraz z tłumaczką i wydawcą

Dzięki Oisajowi miałam okazję zjawić się na Targach jako burżuj z zaproszeniem, niestety z braku czasu i okoliczności pozamerytorycznych nie mogłam go wykorzystać (zaproszenia, nie Oisaja) na tyle, na ile można było, i w rezultacie wylądowałam tam tylko na kilka godzin w sobotę. Przede wszystkim o 11 udałam się na spotkanie z panią Rutą Sepetys, autorką  Szarych śniegów Syberii, które dzięki uprzejmości Naszej Księgarni sobie teraz czytam. Zwykle nie chodzę na takie spotkania, ale to sobotnie odmieniło moje spojrzenie na ten temat. Dzięki niemu dowiedziałam się wiele o historii powstawania książki, co znacząco wpływa teraz na mój jej odbiór. Przy tym pani Ruta okazała się osobą tak zachwycającą – inteligentną, dowcipną, ciekawą świata, mająca niesamowity dystans do siebie, że jeszcze długo nie wyjdę z podziwu nad nią, i zdecydowanie zamierzam teraz czytać wszystko, co kiedykolwiek napisze (a pisze teraz o Polsce).

Pani Ruta z blogerkami (zdjęcie ukradzione z Tramwaju Nr 4)

Potem miałam plan pochodzenia po Targach, ale duchota niestety nie pozwoliła mi dłużej tam zabawić – po kilku okrążeniach tego samego stoiska stwierdziłam, że idę do domu. Z utęsknieniem czekam na otwarcie nowej hali w przyszłym roku. Nie dotarłam zatem ani na stoiska większości moich ulubionych wydawców, ani na Jonathana Carrolla. Dotarłam za to po południu na spotkanie blogerów książkowych w restauracji „Smakołyki” – znów miałam okazję poznać mnóstwo fajnych ludzi, a również dowiedzieć się o blogach, których nie znam, a warto poznać. Prawda jest taka, że jest nas już tak dużo, że naprawdę trudno się komukolwiek orientować we wszystkim – takie spotkania pozwalają nam się poznać, ale i zaprezentować naszą pracę. Ale przede wszystkim można na nich miło spędzić czas, o co zadbała pewna brylująca w towarzystwie blogerka ;).

Ta mniejsza kamieniczka to nasza restauracja

Knajpa z widokiem na Collegium Novum

Jesienny Kraków w drodze na Targi

Niewielki wycinek blogerów - szkoda, że nie wpadliśmy na pomysł z grupowym zdjęciem wcześniej

Trochę żałuję, że już po Targach, nie wszystko udało mi się zaliczyć, nie wszystkich znajomych udało mi się spotkać, a w niedzielę nie udało mi się w ogóle dotrzeć w tamte okolice. Jednak mimo wszystko był to pełen atrakcji weekend i już czekam na następny taki za rok (tylko lepszy).

Stosik może niewielki, ale każda pozycja niezwykle dla mnie ważna :)

Zdobyta dla mnie przez Sardegnę dedykacja od pana Czubaja. I Czacha :D

PS Uznajmy to za cotygodniowy post o Krakowie, ok?

ŚBK i ich książkowe bziki

Prawie dwa lata blogowania i wreszcie – wygląda na to, że przypadkowym postem stałam się spiralą wydarzeń. Zapewne każdy już słyszał o Śląskich Blogerach Książkowych. Słyszał? Słyszał. I każdy wie, że Kraków nie Śląsku nie jest – jakby nie patrzeć. Jednak dawno, dawno temu, zanim jeszcze ŚBK się ukonstytuowali, wyraziłam nieśmiałą chęć brania udziału w ich przedsięwzięciach, chociaż z wcielaniem w życie tego pragnienia niestety jest słabo. Ale postaram się to zmienić, we wrześniu bowiem dowiedziałam się, a niedawno Sardegna to potwierdziła, iż jestem jedynym honorowym członkiem ŚBK spoza Śląska. Taki zaszczyt zobowiązuje, a tu jeszcze okazuje się, że tegomiesięczny (nie ma chyba takiego słowa) temat postów tematycznych temat swój wziął od mego posta o NY. Dlatego nie ma co się ociągać, publikuję tutaj moje zeznania pod tytułem „ŚBK i ich książkowe bziki”.

Nieco zdekompletowany Arne Dahl

Myślę, że nikogo nie zaskoczę, jeśli powiem, że moim największym obecnie bzikiem dotyczącym autora jest Arne Dahl. Na każdą kolejną książkę o Drużynie A czekam z niecierpliwością, a potem lecę i kupuję i konsumuję niemalże na miejscu (z wyjątkiem ostatniej, bo mnie finanse pognębiły ostatecznie). Dla mnie jest to po prostu najlepszy cykl szwedzkich kryminałów – bo nie czarno-białe, bo wielu równoważnych bohaterów, bo ciekawe zagadki, bo nietuzinkowy język, bo szeroki społeczny kontekst, bo piękny Sztokholm w tle. Bo lubię.

Równie zdekompletowana Martha Grimes

Drugim autorem, za którym od kilku lat stale się rozglądam po księgarniach i zapowiedziach internetowych to Martha Grimes i jej cykl o komisarzu Jury’m. Niesamowite jest kiedy nieangielska pisarka tworzy bardziej brytyjskie krajobrazy niż niektórzy Anglicy. Są to porządne, dobrze skrojone i osadzone na angielskiej prowincji klasyczne kryminały. A na dokładkę jest ciotka Agatha.

Pełna kolekcja serii o HP J. K. Rowling

W kategorii all time favourite wymienić zaś muszę J. K. Rowling. O tym jak uwielbiam Harrego Pottera i jak magiczne – dosłownie i w przenośni – są dla mnie te książki pisałam już wielokrotnie. Czytam każdego roku, a potem znów oglądam filmy. Wiele razy Potter uratował mnie, gdy miałam totalną niechcicę do wszystkiego – czytania, uczenia się, wychodzenia gdziekolwiek. Wizyty w Hogwarcie to lepsze niż najlepsza terapia. W zeszłym roku pokochałam zaś Trafny wybór, a teraz czekam na premierę pierwszego kryminału pani Rowling.

Moje nowojorskie lektury (minut ta na górze, bo to biblioteczna)

Co do bzików tematycznych, to o Nowym Jorku bardzo wyczerpująco pisałam tutaj. Drugim miastem jak oddziaływującym na moją wyobraźnię jest Kraków – szok, co nie? Pasja dla historii i kultury miasta przerodziła się na pewien okres mojego życia w wykonywany zawód przewodnika turystycznego, chociaż już tego nie robię, to był to prawdopodobnie najlepszy czas w moim życiu. Na szczęście mogę się teraz realizować na blogu, przybliżając wam trochę to królewskie miasto.

Bardzo niewielki wycinek książek o Krakowie

A już  z takich bzików ogólnych – gromadzenie ogromnych ilości książek wokół siebie. Po prostu nie umiem powiedzieć NIE – w związku z tym stosiki urosły już tam, gdzie ich nigdy nie było, a wciąż narastają. Ewidentnie przejmują kontrolę nad dziuplą.

Duma mej biblioteczki, a jednocześnie niewielka jej część. Serie ładnie się prezentują.

Stos naturalnie powstający obok biurka - słowo daję, już sama nie ogarniam, co tam teraz urzęduje.

Na Targi, kochani, na Targi!

Dziś minął pierwszy dzień tegorocznych, krakowskich Targów Książki. Impreza potrwa do niedzieli, jednak najwięcej atrakcji (odnoszę takie wrażenie) i najważniejsi goście (Oisaj, Ktrya, Sardegna, Isadora i inni - wystąp!) przewidziani są na sobotę. Aby pławić się w tym splendorze, i ja zamierzam nawiedzić Targi w pierwszy dzień weekendu właśnie, i mimo zwyczajowego tłoku, zamierzam się ponapawać za zeszły rok i tak, żeby mi na następny starczyło.

Co będę tam robić? Przede wszystkim, oczywiście, gonić po stoiskach moich ulubionych wydawców: Wydawnictwa Dolnośląskiego, Otwartego, Czarnego, WAB-u, Czarnej Owcy, Albatrosa, Literackiego, Muzy, Sonii Dragi, Świata Książki, Naszej Księgarni, Znaku, Zysku, Noir Sur Blanc i zapewne jeszcze paru innych. Na pewno też zajrzę na stoiska z książką prawniczą, gdyż Targi to ten moment kiedy można próbować kupić coś choć trochę taniej (a przy komentarzach za 200 zł. to zawsze coś).

W sobotę będę się również udzielać na organizowanych spotkaniach - w grafiku mam o godz. 11 spotkanie z panią Rutą Sepetys, a o 15.30, kto wie, może wraz z Isadorą zaczaję się na Jonathana Carrolla? Marek Krajewski będzie niestety późno, kiedy już dawno będę urzędować z blogerami w "Smakołykach". Niestety nie udało mi się dziś dotrzeć by zdobyć wpis od pana Tomasza Pindel, ale w sumie mam wpis w indeksie, musi wystarczyć ;). Jest na tegorocznych Targach sporo znanych nazwisk, jest kilku celebrytów, ale muszę przyznać, że jakoś nie czuję przyspieszonego bicia serca na myśl o spotkaniach autorskich - może akurat nie ma tych, których najbardziej chciałabym poznać? Chociaż wątpliwe jest, by Arne Dahl zawitał kiedyś do Krakowa...